Contact opnemen?

Tjerk is begin augustus samen met Helan vertrokken naar Guayaquil, Ecuador. Hier leeft en werkt hij mee op het project Chicos de la Calle. Tijdens zijn verblijf houdt Tjerk (inmiddels heet hij Tulio) een blog bij. In de verhalen kunnen we de verbazing, het plezier, de uitdagingen volgen van de eerste weken op en rond het project.

Meer blogs van vrijwilligers lezen? Op de ervaringen pagina staan alle blogs op een rij.

Tjerk - Tulio

"Ohja, nog even over mijn naam. Ik heet dus vanaf heden Tulio, Tjerk was niet te doen i.v.m. de uitspraak zoals je je wel kunt voorstellen vermoed ik. Dit is een groot succes. Als ik over het project loop, voel ik me soms net een befaamd persoon; ik heb nog nooit zo vaak mijn naam gehoord. In de supermarkt zorgt het wel voor problemen, ik moet mijn naam meestal spellen. Ze staan hier met 5 bewapende beveiligers – lees shotguns, kogelvrije vesten etc – om een eventuele overval te voorkomen. Gezellige buurt hier wel verder. Als je bijvoorbeeld zonnebrand wilt kopen moet je je naam doorgeven en melden bij de kassa. Dit ter preventie van diefstal. Hierbij krijg ik meestal wel scheve gezichten, blijkbaar zie ik er niet uit als een Tulio."

Tjerk van Heck

Spaans in Guayaquil

"Een kleine drie maanden voor vertrek was het definitief dat ik naar Guayaquil zou gaan. Dit is allemaal heel snel gegaan. Na een schrale A1 cursus en wat Duolingo dates verder was ik in de naïeve veronderstelling dat ik de taal het beste in het land zelf kon gaan leren. Het zijn immers kinderen van de straat, die kunnen toch nooit een rijk vocabulaire hebben? Buiten het feit dat de kinderen hier straattaal spreken is het snel, binnensmonds en in verschillende dialecten. Er zijn hier nationale vrijwilligers uit Quito die de kinderen slecht verstaan, om jullie een idee te geven waarin ik mij bevind.

Je kunt je wellicht voorstellen dat ik overspoel aan een zee van onwetendheid. Ik studeer iedere dag hard en ga vol goede moed de conversaties aan. Deze moed wordt echter vaak snel getackeld en doorgaans ceremonieel verbrand door een groep vuurspuwende, spittende kinderen. Al moet ik wel bekennen dat ik steeds meer begrijp. Dit zijn kleine euforische momenten waarbij ik stilzwijgend in mijn hoofd uitschreeuw; JA, IK BEGRIJP HET. Ik zie mezelf dan denkbeeldig de salsa dansen met m’n nieuwe geliefde, niet dat ik de salsa beheers, maar op deze manier komt dat wel."

Meer verhalen van Tjerk lezen? Kijk dan op zijn blog.

Vrienden maken met muziek!

"Gitaar kunnen spelen en überhaupt muziek maken is trouwens wel écht een luxe bijkomstigheid. Afgelopen maandag moest ik mezelf plenair voorstellen aan al de kinderen op het project. Dit is niet eerder gebeurd omdat niet alle kinderen hier ook in het weekend verblijven. Padre Estaban, de directeur van het project, vroeg me de avond ervoor om 22:00, of ik de volgende ochtend om 08:00, bij deze introductie ook een nummer wilde voordragen. Klein detail; mijn dag begint om 05:45. Ik was dus klaar voor bed om 22:00. Weer eens wat anders dan de tranquilo, mañana mentaliteit die hier overigens ook heerst. Anyway, ik dacht aan een positief, simpel nummer waarbij ik ook kon zingen. Three little birds van Bob Marley. Krijg daar altijd een vakantie gevoel bij, zeker in deze hitte. De tekst is wat minder toepasselijk gezien het feit dat het voor deze kinderen zeker niet in ieder geval allemaal wel goed komt. Gelukkig begrijpen ze (nog) weinig van de Engelse taal. Het wat een groot succes! Ik heb ong. 70 kinderen tussen de 6 en 18 aan het dansen, klappen en lachen gekregen. Lachen van plezier weliswaar, ik werd niet uitgelachen. Ik hoor het je denken, pas op jij! Na afloop had ik zeker 10 meer amigo’s dan voorheen."