Contact opnemen?

Ik zing een kerstliedje. All I want for Christmas is you. Een kerstgevoel is er alleen niet. Let it snow, let it snow, let it snow. Sneeuw? Dat hebben ze hier nog nooit gezien. I´m dreaming of a white Christmas. Zoiets waarvan je lang kan dromen hier. Ik kijk om me heen en zie bankjes, mensen, een groot standbeeld en palmbomen. Ik bevind me op een plein. De zon schijnt krachtig. Ik zoek de schaduw op. Onder een palmboom zie ik een leeg bankje staan. In de palmboom hangen dingen. Ik loop ernaartoe om het beter te bekijken. Langs een bankje met drie bruine, oude mannen erop. Ze kijken mij aan. Een straatverkoper loopt langs en vraagt me of ik ijs wil. Ik sla zijn verzoek af. Opnieuw aan de diarree lijkt me geen goed idee. In de boom hangen kerstklokken met kerstverlichting. In de verte zie ik stalen kerstengelen. Grote kerstballen zijn opgehangen om het plein enigszins in de kerstsfeer te laten komen. Ik ga zitten op het bankje. Mijn reismaatje Reina naast mij. ´Hou op met kerstliedjes zingen. Het is nog lang geen kerst, Fleur´. Wel dus. 

Dit was in 2011, toen ik vrijwilligerswerk deed in Bolivia. Het was zo surreëel om te bedenken dat het kerst moest zijn, terwijl je het typische kerstgevoel mist. Geen kou, geen sneeuw, geen familie om je heen, geen kerstpakket. Ik vond het bijzonder om kerst eens op een totaal andere manier te mogen vieren. In een ander land, met een andere cultuur en geheel andere tradities. Het zet je ook aan het denken: waar draait kerst voor mij om? Om de geboorte van het kindje Jezus, het samen met mijn naaste familie genieten van lekker eten en gezelligheid, of juist om anderen helpen en liefde uitdelen aan zij die het net wat harder nodig hebben? Ik denk dat iedereen zijn eigen betekenis heeft met kerst, maar dat verbondenheid iets is wat centraal staat. Of je nou ver weg bent, of gewoon hier in Nederland, kerst is een feest van verbondenheid.

kerst straatkinderen projecten bolivia
Kerst kerstdiner eten projecten buitenland straatkinderen

Anita, Kenia

December, een van de gezelligste maar zeker ook drukste maanden van het jaar waar ik toch onbewust veel waarde aan hecht. Tijdens mijn voorbereiding op deze reis had ik me voorgesteld dat het volop genieten zou zijn van alle nieuwe ervaringen tijdens de feestdagen, maar ik heb ook zeker mijn dierbaren om me heen gemist. Voor ons in Nederland is het een tijd die toch vooral om het samen zijn met je familie/vrienden draait, maar hier wordt het vooral vanuit het geloof gevierd en dat was prachtig om eens mee te maken! 

Zo begon mijn kerstviering al een dagje eerder en vierden we de geboorte van Jezus in de gevangenis Maranjua. Voor de allereerste keer was hun familie uitgenodigd voor de viering, welke we buiten vierden. Het was een gek gezicht om de mensen in zwart-wit gestreepte boeven pakjes te zien rondlopen, met daarbij wetende dat de jongste slechts 17 jaar is.
Na kerkdienst mochten wij iedereen toespreken, dus besloten we een kerstliedje in het Kiswahili te zingen. Daar stond iedereen even van te kijken, dat twee blanken zomaar in hun taal begonnen te zingen.  
Het echte feest barstte meteen los toen de gevangenen begonnen met muziek maken. Voor we het wisten stonden in het midden van ongeveer tweehonderd gevangenen vol vreugde samen te dansen! Wat mij vooral raakte waren de voor even onbezorgde gezichten en de woorden van een man die zei: “In these moments we feel free again, thank you”.

Het hele feest, de drama stukjes, de familie, het drinken en eten was een mega groot succes. Als kerstgeschenk voor de gevangenen hadden we 200 gigantische stukken zeep vergoed van ons sponsorgeld. Ook zij verdienen een stukje menselijkheid in deze gevangenis die niet te vergelijken is met die in Nederland.  

 

Straatkinderen india kerst

Sanne en Camille, India

Het enige echte december-feest is natuurlijk wel kerst. Dit hebben we op verschillende momenten gevierd. Allereerst met de kinderen van alle projecten bij elkaar. Voor het eerst stonden we oog in oog met een swingende zwarte kerstman, zongen we Hindi-liedjes met zijn tweeën en ‘Nu zijt wellekome’. Kerstnacht vierden we, in onze half sarees, in de buiten-kerkdienst van de dichtstbijzijnde kerk. De dienst was super mooi en bezorgde ons echt een kerstgevoel. Op eerste kerstdag gingen we met de jongens naar de bios, altijd leuk. 

 

Naomi, Bolivia

De week voorafgaand aan kerst stond in het teken van de novena. Negen dagen kwamen we ’s avonds bijeen om naar een stukje van het kerstverhaal te luisteren, een gebedje op te zeggen en een van de kerstliedjes te zingen. Een aantal keren deden alle projecten dit samen, meestal in de kerk, de andere dagen deed ieder project het voor zich in zijn of haar huis. 
Op woensdag 21 december zijn we met alle kinderen van alle Don Bosco projecten naar Cotóca gegaan, een dorpje op ongeveer 25 kilometer afstand vanaf Mano Amiga. De oudere kinderen gingen te voet, de kleintjes met de auto. Ik ben met de oudere kinderen meegegaan, en dat heb ik geweten… Om half 3 ’s nachts stond ik klaar op Mano Amiga, waar we om 3 uur met een groep vertrokken. We begonnen met goede moed, maar na een uur of vier was ook ik er helemaal klaar mee. Zodra de zon op was, was de hitte daar en liepen we verspreid in kleine groepjes hopend dat we na een tijdje opgehaald zouden worden. Gelukkig kwam de padre ons uiteindelijk ophalen.  We zijn wel ver gekomen, we waren nog maar vijf kilometer verwijderd van ons uiteindelijk doel: de kerk aan het centrale pleintje. Daar vond een viering plaats om vervolgens allemaal iets te eten en te drinken en daarna weer terug te gaan naar Santa Cruz. 

kerst bolivia straatkinderen project

Op kerstavond (Noche Buena) was er een mis waar we met alle kinderen naartoe gingen. Daarna werd er gezamenlijk gegeten op het grote project en hebben we nog spelletjes gespeeld. Eerste kerstdag begon wederom met een mis om daarna weer naar het grote project te gaan. Daar kregen de kinderen hun merienda (tussendoortje), konden ze even buitenspelen en was er daarna tijd voor een film. Een goed moment voor mij om even te kunnen facetimen met familie, die ik rond de feestdagen toch wel meer miste dan normaal. Wat mij verraste omdat ik kerst normaal helemaal niet zo uitgebreid vier, maar nu toch veel aan thuis moest denken. 

Rond half een was het tijd voor de lunch. Kip met rijst en ijs toe. De middag stond in het tekenen van heel veel sporten en spelletjes. Tegen het einde van de dag ben ik naar huis gegaan, omdat we die avond ook in het vrijwilligershuis kerst zouden vieren. We hebben gezamenlijk gegeten en Secret Santa gespeeld.

Kerst vieren kan op allerlei manieren. Of je kerst nou alleen viert of samen, in Nederland of ver weg van hier, SAMEN wenst iedereen hele mooie dagen toe!