Contact opnemen?

Mascha: ‘Van jongs af aan roep ik al dat ik na mijn middelbare school een tussenjaar wil nemen, een jaar meer van de wereld zien, rond reizen en culturen te ontdekken. Hoe ik dat jaar dan precies zou gaan invullen qua reisplannen, werkplannen en budget was toen nog lang niet duidelijk, of m’n ouders het een goed en veilig idee vonden vonden ook niet. ;) Naarmate het eind van mijn tijd op het Dr. Mollercollege naderde besloot ik flink wat research te doen, zo kwam ik via via bij SAMEN terecht. Dit was op een introductiedag van de universitaire studie die ik wilde gaan doen, wat een toeval. Ik was net op de juiste dag, bij de juiste studie, in de juiste stad, op de juiste stoel naast Ymke gaan zitten, zij was met SAMEN afgelopen jaar naar Pondicherry gegaan en vertelde mij daar enthousiast over. Het idee dat ik naast het zien van de wereld ook wat terug mocht geven, en dan bij voorkeur aan een kleine, lokale community sprak mij erg aan. Niet veel later ging ik zelf het gesprek aan bij de coördinator van toentertijd, Willem. Mijn tussenjaar werd uiteindelijk gevuld met 3 maanden reizen door Zuidoost-Azië, 6 weken als nanny werken in Washington DC en 4 maanden vrijwilligerswerk doen in India, op exact hetzelfde project als Ymke, de Don Bosco Boarding School in Pondicherry. Mijn tussenjaar was heel bijzonder en ik heb de gekste dingen gezien en mee mogen maken. Toch kan ik met zekerheid zeggen dat mijn ervaring in India zowel het bijzonderst, als gekst als speciaalst was van al mijn buitenland ervaringen, en daarmee dan ook duidelijk mijn favoriet. 

Mijn project in Pondicherry had zo’n 100 jongens op de boarding school, echter werkten we samen met de Don Bosco School aan de overkant van het plein. In totaal waren we hierdoor op doordeweekse schooldagen met zo’n 300 Tamil jongens en meisjes. Ik woonde en leefde dus met de 100 jongens. Van de aantal Don Bosco huizen die ik heb gezien, zou ik zeggen dat ons huis erg overeenkwam met de anderen huizen: een strakke dag planning voor de boys en uiteraard heel christelijk. Ik zelf probeerde dan ook minstens 4 keer per week naar de vroege ochtenddienst te gaan.’ Lieke zegt lachend dat papa en mama dat nog steeds niet geloven, ‘Mascha 4 keer in de week om 6 uur op voor de kerkdienst?! Dat zie ik je hier in Nederland nog niet zo snel doen.’

 

Lieke: ‘Ik ben ongeveer drie kwart jaar na Mascha’s avontuur met SAMEN mee gegaan met de groepsreis naar India. Ik had thuis als jonger zusje natuurlijk al heel veel verhalen gehoord van Mascha en wist dat India haar favoriete bestemming van de wereld was. Toen ik hoorde dat er een groepsreis hiernaar toe zou gaan, ben ik hier langzaam steeds meer over na gaan denken. Ik was nog maar zeventien, en hoewel de vereiste leeftijd achttien was, mocht ik uiteindelijk toch mee. Toen ik dat hoorde, was ik dolblij. Waar een wil is, is een weg. Ik heb heel veel projecten in India mogen zien. Helaas ben ik niet op het project van Mascha in Pondicherry geweest, toch heb ik in ieder geval op ’n ander project een van de Brothers’ waar ze bevriend mee was mogen ontmoeten. We bezochten elke week een ander project, soms jongensprojecten, soms meisjesprojecten. Er is met name één project me heel erg bijgebleven, hier gingen de dingen net wat anders dan op de andere projecten. Zo bestaat een project normaal uit Fathers en Brothers, echter was deze Father jaren geleden toch verliefd geworden. Hij stapte uit het celibaat en werd een getrouwde man. Echter was zijn hart voor de jongens en zijn project zo groot, dat Don Bosco een uitzondering heeft gemaakt voor hem, zijn vrouw en hij leiden nu dus dan met z’n 2e ook dit project. Met twee man waren ze dus verantwoordelijk voor 150 jongens. Ze hadden daarnaast zelf ook nog drie kinderen, ze sliepen als gezin van 5 samen op ’n kamer, al werden hun eigen kinderen exact zo opgevoed als de andere 150. Dan zie je wel dat de regelmaat en structuur die geboden wordt heel belangrijk is, anders zou dat natuurlijk helemaal niet gaan. Ik was daar zo enorm van onder de indruk.

Door de regelmaat en structuur die er heerst op de projecten is echt iedere minuut ingepland, dat lijkt me wel zwaar voor de jongens. Ook een gemis aan privacy. Als je je even niet lekker voelt kun je niet een half uurtje extra blijven liggen. Mascha lacht half terwijl ze benoemt dat ze wel eens tegen haar ‘Samenmaatje’ zei dat als je ’n keer diarree hebt, je eerst maar moet vragen of je rustig je tijd mag nemen. Anders sta je straks niet op tijd op gelijnd. ‘Ik lach nu wel, maar ik vind het wel heftig hoor, lijkt me heel vermoeiend, zo zonder privacy. Met name de ouderen jongens op mijn project misten dat wel. Alleen in het weekend was er wat tijd om je even terug te kunnen trekken, doordeweeks echt niet.’

Mascha: ‘Als persoon ontwikkel je jezelf tijdens zo’n reis echt ontzettend veel. Je komt jezelf toch wel tegen, dat had ik zelf vooral achteraf. In India ging alles van zelf, het werd normaal om te douchen met een emmertje koud water en om te eten met je handen. Achteraf had ik echter een enorme omgekeerde cultuurshock. Dat word je van tevoren wel verteld, maar ik dacht dat dat wel mee zou vallen. Misschien een beetje naïef, maar ik dacht ‘ach na een vakantie rol je er ook altijd weer in’, echter rolde ik na mijn periode in India er niet zomaar terug in. 

Daarnaast leer je omgaan met cultuur verschillen, hoe anders de omgang met je medemens kan zijn en dat je hierin maar het beste ‘open-minded’ kan staan. Ik ben me ook heel bewust geworden van deze verschillen, ook van de problemen in de wereld. Ik ben ervan overtuigd dat hulp bieden aan mensen die dit nodig hebben veel goeds kan brengen, mits dit op een juiste, duurzame manier gebeurt, het liefst met oog op de toekomst. Toch heb ik ook veel jongens en gezinnen in extreme armoede gezien, die naast hun problemen wel enorm veel liefde kennen, van elkaar houden en elke dag een lach op hun gezicht weten te toveren. Dat zijn dingen die ik voor altijd bij me draag. 

 Lieke: ‘Ja heel gek, toen ik in India was verlangde ik af en toe wel echt naar mijn bed, in plaats van slapen tussen de muggen, op een houten plank of rieten matje. Toen ik echter na de reis thuiskwam heb ik de eerste nacht zelfs op m’n houten vloer geslapen, ik kon gewoon niet in slaap vallen, er ging van alles door mijn hoofd. Na een maand in India voelde een matras als luxe, blijkbaar was de harde ondergrond toch al gewend.’

Mascha: ‘Onze ouders hebben deze ervaringen ook altijd gestimuleerd. Toen ik vertelde over mijn tussenjaar hadden ze in het begin twijfels of ik daarna nog wel zou gaan studeren. Gelukkig is dat goed gekomen en zit ik nu flink aan de studie in Maastricht’ Ze lacht: ‘Wat heerlijk hè, een jaar zonder tentamens, kan ik nu alleen maar van wegdromen als ik weer in de UB (Universiteitsbibliotheek) zit van ’s Ochtens vroeg tot ’s avonds laat. Lieke haakt in over hun ouders ‘Ik denk dat het misschien wel een verschil heeft gemaakt dat het reizen er redelijk met de paplepel is ingegoten. We gingen meestal binnen Europa op vakantie, echter wel avontuurlijk met de camper, we hadden dan geen planning en geen eindbestemming. We keken gewoon waar het mooi weer was en waar we de files konden vermijden. Dit heeft er misschien wel voor gezorgd dat we een redelijk zorgeloze instelling kunnen hebben in het buitenland, dingen lopen toch vaak anders dan je wil of had verwacht. 

Ik ben op ’n bepaalde manier wel beïnvloed door Mascha, ik ken de organisatie via haar en hoorde over al haar positieve ervaringen. Ik zou niet per se zeggen dan onze band als zussen versterkt is, we zijn altijd al close geweest en kunnen alles met elkaar delen. Toch is het wel fijn dat er iemand thuis is die je ervaringen begrijpt of om kleine, typische dingetjes kan lachen. Zo zouden mijn vriendinnen het waarschijnlijk heel gek vinden als ik melk in een boterhamzakje mee neem of m’n waterfles niet meer tegen m’n mond aan zet maar altijd er net iets boven giet. Het is dan leuk dat Masch en anderen die langer in India zijn geweest dan weten waar die gekke gewoontes vandaag komen.’ 

‘Ter conclusie kunnen we allebei wel stellen dat SAMEN ons geweldige en leerzame avonturen heeft gebracht. Iets dat we iedereen aan kunnen raden.’